Açıklama
Kariyerinin başlangıcından sonuna kadar Pablo Picasso’nun ana konusu insan figürüydü ve portre, sanatçının en sevdiği tür olarak kaldı. Picasso’nun portresi onun yenilikçi tarzlarının tamamını yansıtıyordu: Sembolist, Kübist, Neoklasik, Sürrealist, Ekspresyonist. Sipariş vermek yerine yakın çevresindeki insanları tasvir etmek, Picasso’nun portre yapma konusunda dışavurumcu, radikal deneysel bir yaklaşım benimsemesini sağladı.
Temsili geleneklerden ne kadar uzak olursa olsun Picasso, modelden çizim yapmayı tamamen bırakmadı ya da klasik güzellik ve natüralizm portreleri üretmeyi bırakmadı. Geçmişin sanatıyla sürekli diyalog halinde kaldı ve portreleri sıklıkla kanonik başyapıtlardan bahsediliyor. En sevdiği Eski Ustalara, yakın arkadaşları gibi müstehcen davranarak, Velázquez’in “Las Meninas” ve Rembrandt’ın “The Prodigal Son” eserlerinden sonra ücretsiz “çeşitlemeler” içeren süitler yarattı.
Picasso’nun uzun kariyerindeki bu baş döndürücü üslup değişimlerinin izleri, portrelerindeki tezahürlerinde de izlenebilir. Picasso Portreleri bu hikayeyi tematik olarak, biyografisinden ziyade Picasso’nun yaratıcı sürecine odaklanarak anlatıyor. Bu ciltte derinlemesine ele alınan konular arasında Picasso’nun tanıdık poz ve formatları kullanması, Eski Ustalar arasındaki ilham kaynakları ve gözlem, hafıza ve fantezi arasındaki ilişki yer alıyor.
Pablo Picasso’nun (1881–1973) efsanevi hayatı ve kariyeri neredeyse 20. yüzyılın tamamına yayıldı ve en önemli sanatsal devrimlerden bazılarının habercisi oldu. Önemi veya özgünlüğü açısından abartılması zor olan Picasso’nun tarzı belki de en iyi şekilde arkadaşı Paul Éluard’ın şu sözlerinde yansıtılmaktadır: “Picasso Tanrı ya da şeytan gibi resim yapıyor.”
